माझी घाल मोल पाहून आमचे सिनियर सहकारी "अश्फ़ाक़ भाईंनी" मला हिम्मत दिली व त्यांनी अखेर मला तयार केलं. तसेच त्यांनी फोन वर बोलून माझी तेथील सर्व व्यवस्था पक्की केली. मी सुद्धा मनाचा पक्का हिय्या केला आता काहीही होवो मी जाणारच. फक्त आता गरज होती आमच्या सौ च्या होकाराची. सकाळी ११:३० ला मी सौ ला फोन वर विचारले असता तिनेही आनंदाने होकार भरला. व मी १:३० ला मनेजर ची परवानगी घेवून ऑफिस बाहेर पडलो. घरी येवून जेवण केले आणि वाटलं थोडा आराम करावा कारण आता पुढचे ५ दिवस अजिबात आराम नव्हाता.
तशी आमची गाडी ची वेळ संध्याकाळी ७ ची ठरली होती परंतु ३:३० मित्राचा फोन आला तयार राहा काधिहि निघावे लागेल. आम्ही लगबगीने तयारीला लागलो. आता काय काय घ्यावे काय नको दोन लहान मुलं घेवून हा प्रवास करणे तितकंसं सोपं नव्हतं. परंतु या गोष्टीची आयडिया तिला नव्हती. आणि मीही तिला अज्ञानात सुखी ठेवुइछित होतो. शेवटी ५ ला मित्राचा फोन आला लवकर निघा गाडी तयार आहे.
घराला कुलूप लावताना मनात विचार आला हेच जर मी इंडिया मधून निघत असतो तर...
महिना भर अगोदर लोकांचे जेवणाचे आमंत्रण (हे आमंत्रण/निमंत्रण मधील घोळ अजून हि डोक्यात्ना जात नाही) जवळ च्या नातेवाइका कडून कपडे, फुलहार,सत्कार इत्यादी इत्यादी. परत मुंबई एयर पोर्ट वर सोडायला २/४ गाड्या भरून माणसं. पण इथ अवस्था अशी होती हज ला चाललोय असे आई वडलांना फोन करून सांगितल्या नंतर अजून कोणाला सांगायची सोयच नाही. शेवटी ट्याक्सी वाल्यालाच सांगितले. तो केरळी होतां (एक तर हे लोक हिंदीत किंवा उर्दू म्हणा, बोलायला तयार नसतात) . "भाई हम हज करने को जारहे है" त्याने हि आपली त्रासिक मुद्रा मुश्किलीने हलवायची तकलीफ घेतली. आणि मी त्यावरच समाधान मानून घेतले.
मी इंडिया हून सुट्टी संपवून सौदी ला येई पर्यंत हज चा फॉर्म भरायची तारीख निघून गेली होती. त्यामुळे आम्हाला हि आड मार्गाची कसरत करावी लागत होती. सुरवातीला त्या सौदी ट्याक्सी वाल्याने जो आम्हाला हज साठी "मक्का" मध्ये सोडण्याचे दिव्या पार पाडणार होतां "जद्दा" ते "मक्का" १५० रियाल प्रत्तेकी ठरवलं होत. मी आमच्या सौ आणि २ अपत्य व एक मित्र असे ६०० रियाल होत होते म्हणजेच अंदाजे ७,५०० इंडिअन रुपये होतात. माझ्या घरापासून ९५ किलो मीटर जाण्या साठी. काय करणार सिझन होताना हज चा. आणि निघता निघता ६ वाजून गेले होते. निघण्या आधी तो सौदी ड्रायवर म्हणाला चेक पोईंट मुळे २/३ किलोमीटर पायी चालावे लागेल. आमच्या मनाची तयारी होतीच. तशी कल्पना मी सौंना दिलेली होती.
"जद्दा" सोडल्या नंतर ३५ किलोमीटर वर चेक पोईंट होतं आम्ही गाडीतून उतरलो. दोन बॅगा दोन अपत्य आणि सौ ला देखील सांभाळत आमचा काफेला निघाला. थोडं हाय वे वर चालल्यावर आम्हाला आत घुसाव लागलं अर्थातच वाळवांटात जिथं चालनही मुश्कील असतं वाळू मुळे. परत थोडं चाल्यावर वर मोठा टेकडा आला. हे सर्व घेवून चढायचं तेही रात्रीच्या वेळी अंधार, परदेशात, अनोळखी ठिकाणी म्हणजे थरारक काम होत ते. परंतु अधून मधून आमच्या सारखे काही लोक हि होते त्यांच्या मुळे थोडं धीर आला होतां. मोठ्या मुश्किलीने ड्रायवर ने सांगितल्या प्रमाणे चालत गेलो आता जिथून हाय वे ला लागायचा होत तिथे परत एक चेक पोईंट दिसायला लागलं आणि आमच्या मनात धडकी भरली. माझ्या मित्राने ड्रायवर ला फोन लावला आणि तो म्हणाला अजून एक चेक पोईंट अचानक लागल्या मुळे तुम्हाला परत वाळवांटात घुसून ३/४ किमी चालव लागेल दुसरा पर्याय नाही. हे ऐकताच माझ्या पाया खालची जमीन (जमीन काय वाळू म्हणावी लागेल) सरकली.
माझा मित्र "अतिक" ने "सारा" ला कडेवर घेतलं माझ्या दोन्ही खांद्यावर दोन ब्यागा एका हातात सौ ची बॅग व एका हाताने सौ ला सांभाळत आणि "उम्मे हानी" हाताला धरून अश्या पद्धतीने परत आमची पायपीट सुरु झाली. मधूनच टेकड्या लागायचे. कधी वाळू कधी ओबड धोबड खडकाळ जमीन. त्यातच सौ ची चप्पल ने जीव सोडला. (उंच टाचेच्या चपला बायकांनी घालूच नये अश्या मताचा मी पहिल्या पासून आहे...... पण आता जाऊद्या, नंतर बोलू) काटे कुटे काचा मधूनच मेलेल्या उंटाचे भले मोठ मोठाले हाड त्यावर मोबाईल चा प्रकाश पडल्यावर फार भयानक वाटायचं ते. कधी थोडं बसायचं मग परत चालायला लागायचं, असं वाटत होत कधी संपेल हा प्रवास. अचानक हाय वे दिसायला लागलं जीवात जीव आला. थोडे पुढे गेल्यावर आम्ही हाय वे ला लागलो आता तो क्रॉस करणे एक खूप अवघड काम होते. कारण आपण दोन/चार पदरी पर्यंत पहिले होते परंतु एवढे रुंद रस्ते (कि रस्त्याचा मैदान) आणि त्यावरून वार्याच्या वेगाने जाणार्या गाड्या ओलांडणे तेही बायको मुलां बरोबर...कठीण काम आहे. बराच वेळ आम्ही कडेला थांबलो तेवढ्यात एक पोलीस ची गाडी आमच्या जवळ थांबली. त्यांनी आमची विचार पूस केली आणि एक पोलीस स्वतः आमच्या बरोबर येवून अगदी १८०/२०० च्या स्पीड ने येणाऱ्या गाड्यांना थांबवत त्याने आम्हाला रस्ता ओलांडून दिला.
शेवटी आम्ही त्या पेट्रोल पंपावर पोहोचलो जिथे तो ट्याक्सी वाला आमची वाट पाहत उभा होतां. आम्ही ३ तासात जवळ जवळ ७ किमी चे अंतर पार केले होते. मग उरलेला प्रवास "मक्का" शहर पर्यंतचा होतां. आमच्या "टूर" च्या हॉटेल पर्यंत पोहोचायला आम्हाला जवळ जवळ पहाटचे ४ वाजले होते. आमच्या पोहोचण्या आधी बस भरून गेली होती. मग मनेजर म्हणाला आपण थकून गेला आसाल थोडं आराम करा मी तुमची दुसर्या बस मध्ये वेवस्था करतो. आम्ही जवळच असलेल्या रेसटोरंट मधून "शावार्मे" आणून खाल्ले आणि मुले झोपून गेली होती थोड्या वेळात बस आली व आम्ही "मीना" साठी प्रस्थान केले......
जहीर सय्यद
0 टिप्पणी(ण्या):
टिप्पणी पोस्ट करा